منتظران یار

یکی که خنگ بود، ترسید. نشست وسط و شروع کرد گریه و جیغ و داد که آقا بیا، بیا ببین این نمی‌گذارد، مرتب کنیم

توی دلش هم گاهی می‌گفت اگر یک دقیقه دیر‌تر بیاید باز من کارهای بهتر می‌کنم

آن بچه‌ شرور همه جا را هی می‌ریخت به هم، هی می‌دید این خوشحال است، ناراحت نمی‌شود

ما که خنگ بودیم، گریه و زاری کرده بودیم، چیزی گیرمان نیامد. او که زرنگ بود و خندیده بود، کلی چیز گیرش آمد
زرنگ باش. خنگ نباش. گیج نباش
شرور که نیستی الحمدلله. گیج و خنگ هم نباش
نگاه کن پشت پرده رد آقا را ببین و کار خوب کن
خانه را مرتب کن، تا آقا بیاید

این یه خاطره خیلی قشنگه که توی آرشیو مجله امتداد پیذا کردم

مشهد، ايران‌گردي

قرار است فردا اردوي ايران‌گردي دانشجويي ما شروع شود. اين طوري كه بچه ها مي گويند،‌ از مشهد مي رويم طبس، يزد، شيراز، اهواز، خرم آباد ، تهران و برمي‌گرديم. حتماً خيلي خوش مي گذرد. من، ‌فريبا و مريم آمديم يك كم خرت و پرت بخريم. مريم از اين كه قرار است با پسرها و دخترهاي همكلاسي به ايران‌گردي برويم يك كم نگران و برآشفته است، اما فريبا خيلي خيلي خوشحال است. يكسره به من مي گويد كه من مي دانم خيلي خوش مي گذرد.....

ديگر خسته شده ام. الان روز سومي است كه در راهيم. داخل اتوبوس پسرها اصلاً نمي‌گذارند كسي استراحت كند. يك راست سر و صدا و گيتار وخنده هاي بلند. كم كم دارم از دست همه خسته مي‌شوم. هوا نسبتاً گرم است كه وارد اهواز مي شويم. ورودي شهر وقتي مي فهمند ما دانشجو هستيم، يك نفر به عنوان راهنما به ما مي دهند. طفلكي‌ها فكر كرده‌اند ما براي بازديد از مناطق جنگي آمده‌ايم. يك جوان سبزه با ريش‌هاي توپي مشكي وارد ماشين ما مي‌شود. از همان لحظه اول بچه‌ها بناي مسخره كردن مي گذارند. صداي خنده يواشكي ما دخترها و متلك هاي مختلف پسرها، باعث شد كه آن بنده خدا بعد از چند دقيقه حرف‌زدن،‌ خودش روي صندلي كنار راننده بنشيند و فقط مسير را به راننده نشان بدهد. در يك جاده مستقيم كه ظاهراً جاده اهواز - ‌خرمشهر است، وارد يك فرعي مي شويم. احساس مي كنم كه هوا خيلي سنگين و نفس كشيدن برايم سخت شده است. به مريم نگاه مي كنم. مريم هم همين حال را دارد. فريبا هم و همه بچه ها. سكوت عجيب و غريبي بر اتوبوس حكم‌فرماست. جوان بلند مي شود و برايمان حرف مي زند. چيزي نمي‌گذرد كه اشك بي اختيار روي گونه‌هايمان مي نشيند. نه من، همه بچه ها؛ حتي پسرها گريه مي كنند. احساس مي‌كنم اين گريه شرمندگي است. اتوبوس مي ايستد. اينجا طلائيه است. پياده مي شويم،‌ زانوهايم شل مي‌شود. به خودم مي‌آيم. ‌ خاك‌هاي زير صورتم، از اشك هايم تر مي‌شوند. جوان كناري ايستاده و دستهايش را به ريش توپي‌ اش مي‌زند. جلو مي‌روم. نمي دانم چه بگويم. جوان سرش را پايين مي اندازد. گريه امانم را بريده است. مي خواهم سر خودم فرياد بزنم. مي خواهم آب شوم و به زمين فرو روم، اما نمي دانم چه مي شود. جوان مي ايستد و چيزي نمي‌گويد. هر چه فرياد مي‌زنم،‌ او چيزي نمي‌گويد: «من از شما به شهدا شكايت مي‌كنم. چرا زودتر ما را با شهدا آشنا نكرديد؟».

همه کسایی که رفتن طلائیه می دونن این خواهرمون چی میگه. هوای طلائیه سنگینه. نمی دونی واسه چی فقط می خوای گریه کنی. مخصوصا قتلگاه. آدم رو یاد گودال کربلا می اندازه. یه تیکه زمین که شاید 500 متر هم مساحت نداشته باشه و دور تادورش خاکریزه! ولی وجب به وجبش با خون یه شهید مطهر شده و هر ذره خاکش یه آدم رو متحول کرده. کسایی که نرفتن از این به بعد هم نرن! چون وقتی برگشتی به خاطر هر گناهی که بعد از اون مرتکب میشی خودت رو شرمندۀ شهدا می بینی...

اومد. بالاخره اومد.همون که یه روز ندای امامش رو شنید. ابزار بنایی رو گذاشت و لباس رزم پوشید. همون که دشمن از ترس اسمش شبا خواب نداشت .همون که بهش می گفتن بروسلی. همون که عراقیها به گردان تحت امرش می گفتن تیپ اونهم تیپ وحشی ها!

همون که با این همه رشادت تو سجاده مثل ابر بهار بود و واسه ی بی بی فاطمه تموم زندگی اش رو داد. بالاخره اومد. وقتی رفت مثل مادرش گمنام رفت. و وقتی اومد مثل بی بی غریب اومد. اونقدر غریب ک بچه هاش هم قبولش نکردن. گفتن این اون نیست . چرا سر نداره!... اگه سر داشت باید تعجب می کردن. سر رو گردن بچه شیعه حکم امانت رو داره. موقع تحویلش که رسید، باید پسش داد بی چون و چرا.

بالاخره اومد! خیلی طول کشید... 27 سال ولی اومد. اما نه!... خوب که فکر می کنم می بینم27 سال انقدر ها هم طولانی نیست. از 27 سال تا 1400 سال خیلی فاصله است. برونسی بعد 27 سال خودش رو نشون داد. اما چی میشد اگه بی بی هم غربتش فقط 27 سال بود! آره مادر هنوز هم غریبه! اونقدر که توفاطمیه اش عروسی می گیرن... انقدر که صدای آهنگ ماشینها از دایره و دنبک مجلس یزید هم بیشتره.! اونقدر غریبه که سیاه پوشای عزای مادر رو واسه دلخوشکنک وهابی های شیعه کش، به قصد کشت می زنن!

برونسی خیلی غریبونه رفت و غریبونه تر اومد اما .... مادر سادات غربتش قد یه دنیاست....

پ.ن: اول مسابقه فوتبال بین استقلال و نماینده عربستان سعودی، دانشجوهای سیاهپوش مادر توی ورزشگاه چون می خواستم از مردم مظلوم بحرین حمایت کنن، مستحق کتک خوردن شناخته شدن و درست جلوی چشمای عربها با باتوم پلیسهای خودمون سیاه و کبود شدن تا آل سعود برامون ایستاده کف بزنن...

نخستین ستاره ای بودی که در عرش به خورشید نبوت رسیدی؛ ستاره ای نیلی به رنگ جراحت آسمان و زخم زمان. ای ام ابیها! ای مهربان ترین مادر، حبیبه ی حق و شفیعه ی حشر! پدر و مادرم فدای پینه ی دست هایت باد. تو محور آسیای ایثاری و اولین علت خلقت. ای مادر رسالت و همتای ولایت! به روزهایی می اندیشیم که پس از واقعه ی عظیم غدیر، همراه با حسنین به خانه های اهل مدینه می رفتی و با بیان وحیانی خویش حجت الهی را بر غافلان، تمام می کردی و بدین سان از آغاز، حمایت از ولایت، سرلوحه ی خصایل آسمانی ات بود.